spot_img
spot_img

ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතිය රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ලෙස යොදා ගනිමු

පුවත්

විදෙස්

උදිත දේවප්‍රිය විසිනි

මල්වතු ඔය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ‍අතීත ශිෂ්ඨාචාරයේ වැදගත් ම සහ පැරණිත ම සාධක රැගත් ගංඟාවයි. එය රටේ ඉතිහාසය සහ සංස්කෘතිය සමඟ බද්ධ වී වෙළි පවතිනවා. ඒ අතින් “මල්වතු ඔය සොයා”, ගංඟවා ගැන පමණක් නොව එය ස්පර්ශ කළ ජන ජීවිතය හා ජන සමාජය පිළිබඳ වූ චිත්‍රපටයක් ලෙස හැඳින්වීමට පුළුවන්. ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ පෙළේ ඉතිහාසඥයකු සහ බුද්ධිමතකු විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද “මල්වතු ඔය සොයා”, පොන්ජිචෙරි, රෝමයේ සහ හේග් හි පැවැති චිත්‍රපට උළෙල කිහිපයක දී ම සම්මාන සහ ප්‍රශංසා හිමිකරගත්තා. එහි පළමු ජාත්‍යන්තර ප්‍රදර්ශනය ඔක්තෝබර් 28 වැනි දා නවදිල්ලි නුවර ඉන්දියා ජාත්‍යන්තර මධයස්ථානයේ දී පැවැත්වෙනවා.

රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික දෘෂ්ටි කෝණයකින් බැලුවහොත්, ලෝකයේ සෙසු රටවල් සමඟ සම්බන්ධ වීමට රටක සංස්කෘතිය භාවිතා කිරීම අර්ථවත් කරනවා. ‘මල්වතු ඔය සොයා’ එවන් අවස්ථාවක් ඉදිරිපත් කරන්නක්. එහෙත් එය ලැබිය යුතු අවධානය හෝ ආකර්ෂණය ළඟාකර නොගත් අතර එය ශ්‍රී ලංකාව තුළ පාහේ අවධානයට ලක් වුණේ නැහැ. මෙය කණගාටුවට කරුණක්. එය සිදු කළේ ලාභය සඳහා නොව, විනෝදය සඳහා වන අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතිය, නූතන සහ මධ්‍යතන යුගය ඇතුළත් කලා කෘතියක් ලෙස, එය මෙතෙක් මෙහි නිර්මාණය කර ඇති ආකාරයේ සුවිශේෂී චිත්‍රපටයක් බව කිව හැකියි. මම එය විශාල තිරයේ නොදුටු බව කිව යුතුයි. රූපවාහිනිය, සිනමා නිර්මාණ සඳහා හොඳ ආදේශකයක් නොවෙයි. එහෙත් එය ශ්‍රී ලංකාවේ තිරගත කිරීමට සුදුසු යැයි කිසිවකු නිර්දේශ නොකළා යැයි කීම, අප සැමට එල්ල කරන ලද සාපරාධී චෝදනාවක්.

ශ්‍රී ලංකාව සිය විදේශ සබඳතා සම්බන්ධයෙන් විවිධ ක්‍රම අත්හදා බලා තිබෙනවා. එයට තේ සහ සංචාරක ව්‍යාපාරය ඇතුළත්. එහෙත් ගෝලීය ආර්ථිකයේ බිඳවැටීමත් සමඟ මෙම මාර්ග දැන් අවසන් වෙලා. ‘සිලෝන් ටී’ සඳහා විටින් විට ලැබුණු අවදානය තවදුරටත් නොලැබෙන අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ ණය අර්බුදයේ පරිමාණය අනුව, සංචාරක ව්‍යාපාරය තවදුරටත් ශඛ්‍ය විකල්පයක් නෙවෙයි. දිගු කාලයක් තිස්සේ, අපි වෙනත් රටවල හොඳ හිත මත යැපෙමින් සිටි අතර අපගේ හැකියාවන් ගොඩනඟා ගැනීමට කිසිවක් කළේ නැහැ. අපි නිෂ්පාදනය කර අපනයනය කර ලැබෙන සුළු මුදලින් තවදුරටත් අපව නඩත්තු කළ නොහැකියි. අපි චීනය සහ බටහිර ප්‍රාග්ධන වෙළෙඳ පොළ වැනි හවුල්කරුවන් හරහා ද්විපාර්ශ්වික සහ බහුපාර්ශ්වික ණයවලට යොමු වීමෙන් පරතරය පිරවීමට පුරුදුව සිටියා. අපට තවදුරටත් ඒවායෙහි නියැළීමට හැකියාවක් නැහැ. ජාතියක් විදියට අපි බංකොලොත් වෙලා.

අපව අඩපණ වීමට ඉඩ නොදී, මෙම සීමාවන් අවස්ථා බවට පත් කර ගැනීමට අප ප්‍රයෝජන ගත යුතුයි. ශ්‍රී ලංකාවට අතිවිශාල විභවයක් ඇති අතර, හුදෙක් සමුද්‍ර කේන්ද්‍රස්ථානයක් ලෙස පමණක් නොවෙයි. ඉන්දියන් සාගරයේ එහි පිහිටීම උපායමාර්ගික ලෙස විස්තර කර ඇති අතර එය සැමවිටම ඉස්මතු කර තිබෙනවා. එහෙත් තමන්ගේ ම හැකියාවන් උපයෝගී කර ගැනීමට ඇති නොහැකියාව කුතුහලය දනවන කරුණක්. ශ්‍රී ලංකාව දැන් කළ යුත්තේ අතීතයේ සිදු වූ වැරදි අත්හැර දමා නව සබඳතා සහ හවුල්කාරිත්වයන් ඇති කර ගනිමින් ලෝකය සමඟ අලුතින් සම්බන්ධ වීමයි. මේ සඳහා, එය මින් පෙර කිසිදා නොසලකන ලද මාර්ග දෙකක් භාවිතා කළ හැකියි. පළමුවැන්න ක්‍රීඩාව, දෙවැන්න සංස්කෘතියයි.

රටක දේශපාලනය එහි විදේශ ප්‍රතිපත්තිවල තීව්‍ර පිළිබිඹුවක්. ශ්‍රී ලංකාවේ භාවිතා නොකරන හෝ භාවිතා කිරීමට අපොහොසත් වී ඇති අතීත පිළිබිඹුවන් මේ රටේ දේශපාලකයන්, නිලධාරීන් සහ සාමාන්‍ය ජනාතව ‍දන්නේ ද යන්න ගැටලුවක්. වසර 2,500ක් පැරණි ශිෂ්ඨාචාරය සහ එය ලෝකයටත්, කලාපීය ඉතිහාසයටත් දායක වී ඇති ආකාරය දේශීයව වගේ ම දේශීයවත් කතා කළල හැකියි.

එහෙත් කිසිවකු එම ශිෂ්ටාචාරය හා ඉතිහාසය පිළිබඳව ප්‍රමාණවත් තරම් සොයා බලා නැහැ. පුරාවිද්‍යා පර්යේෂණ යනු පෙර පැවති දෙය නොවේ. එය අඩු අරමුදල්, අඩු කාර්ය මණ්ඩලය සහ අධික වැඩ සහිත ලේඛනාගාර සහ පුස්තකාල මගින් මිනිසුන්ට තම රටේ අතීතයට ප්‍රවේශය ලබා දීමේ කාර්යභාරයක් ඉටු කළද, ඇත්ත වශයෙන්ම ඒවා සඳහා අරමුදල් නොහැ. මෙම ආයතනවල නිලධාරීන් කැපවී සහයෝගයෙන් කටයුතු කරනවා. එහෙත් ඔවුන් සුදුසු වැටුප් නොලබන අතර දැඩි බලපෑම් වලට ලක්ව සිටිනවා. මෙම ස්ථාන වලදී ඔවුන්ගේ හැකියාවන්ට වඩා බෙහෙවින් පසුගාමී බවට පත්කර තිබෙන බව පැහැදිළි කරුණක්.

විදේශයන්හි වෙළෙඳ කුටි විවෘත කිරීම ගැන සංචාරක අමාත්‍යාංශය කතා කරන්නේ නිරන්තරවම. මෙය සාදරයෙන් පිළිගත යුතුයි. කෙසේ වෙතත්, “මල්වතු ඔය සොයා” වැනි කලා කෘතියකට තවත් අරුම පුදුම දේ කළ හැකියි, සාමාන්‍යයෙන් රජය සංචාරක ප්‍රදර්ශන කුටි සඳහා වැය කරන මුදලින් සුළු මුදලකින් ශ්‍රී ලංකාවේ අතීතය ඒ තුළ ප්‍රක්ෂේපණය කළ හැකි අතර කලාපයේ  සහ ලෝකයේ එහි ස්ථානය තහවුරු කිරීමට වේදිකාවක් සැපයිය හැකියි. ජනප්‍රිය ලේඛකයන් සහ ඉතිහාසඥයන් පවා ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාණ සහ මධ්‍යකාලීන ශිෂ්ටාචාරයේ පාරිශුද්ධත්වයට ප්‍රශංසා කරමින් කාලය ගත කරනවා. නමුත් ඔවුන්ගෙන් කී දෙනෙක් එම ශිෂ්ටාචාරයේ ඓතිහාසික සංකීර්ණත්වය ග්‍රහණය කර ගෙන තිබෙනවා ද ?

එය රටට සහ එහි ජනතාවට අදහස් කළේ කුමක්ද?

“මල්වතු ඔය සොයා” ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය පිළිබඳ මහාවංශවාදී ලේඛනයක් නොවන නමුත් එය ශ්‍රී ලංකාව සමුද්‍රීය කේන්ද්‍රස්ථානයක් ලෙස සමෘද්ධිමත් වූ කාල පරිච්ඡේදයක් ප්‍රක්ෂේපණය කරනවා. මෙය අපට අපව ප්‍රවර්ධනය කිරීමට භාවිතා කළ හැකි දෙයක් නොවේද?

ඉන්දියාව මේ සඳහා හොඳ නිදසුනක්. නිදහසින් පසු, එහි නායකයින් අනාගතයට මාර්ගයක් සැලසුම් කරන අතරම රට අතීතයේ නැංගුරම් ලෑමේ වැදගත්කම තේරුම් ගත්තා. රජය කලාකරුවන්ට, විද්‍යාඥයින්ට සහ බුද්ධිමතුන්ට අනුග්‍රහය දැක්වීම නේරුගේ ගෞරවයට පාත්‍ර වුණා. නේරු ඔවුන් රැසක් පෞද්ගලිකව ඇසුරු කළ අතර ඉන්දියාව ලෝකයට දියත් කිරීමට නිදහස ලබා දී තිබුණා. මෙය විශ්වවිද්‍යාල ගැන සඳහන් නොකර කලාගාර, කෞතුකාගාර, පුස්තකාල සහ ලේඛනාගාර විවෘත කිරීමට හේතු වුණා. Romila Tharpar වැනි ඉතිහාසඥයින්, M. F. Husain වැනි කලාකරුවන්, Homi Bhabha වැනි ඉතිහාසඥයන්ගේ පෙරළිකාර වැඩවලින් තොරව නූතන ඉන්දියාව කොතැනකවත් නොතිබෙනු ඇති. ඔවුන් ඔවුන්ගේ රුචි අරුචිකම් වලින් ගැඹුරින් කතෝලික වූ අතර, ඔවුන් ලෝකය තුළ ඉන්දියාවේ ස්ථානය තහවුරු කළා. ශ්‍රී ලංකාවේ යටත් විජිත ප්‍රභූ පැලැන්තිය, ඊට වෙනස්ව, ඔවුන්ගේම අතීතය අවබෝධ කර ගැනීමටත්, එය අනාගතයට දියත් කිරීමේ වේදිකාවක් ලෙස භාවිතා කිරීමටත් නොහැකි තරම් ව්‍යුත්පන්න වුණා. ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක උපුටා දක්වන්නේ නම්, අපට කිසිදා නේරු කෙනෙක් සිටියේ නැහැ.

“මල්වතු ඔය සොයා” චිත්‍රපටය අධ්‍යක්ෂණය කළ, ආචාර්ය සිංහරාජා තම්මිට-දෙල්ගොඩ, “ශ්‍රී ලංකාව ලෝකයේ පැරණිතම සජීවී සංස්කෘතීන්ගෙන් එකක් වන නමුත් එය බොහෝ විට කනිෂ්ඨ සහකරුවෙකු ලෙස හැඟෙන්නට සලස්වා ඇත.”

මම එයට යමක් එකතු කරමි: ශ්‍රී ලංකාව කනිෂ්ඨ හවුල්කරුවෙකු වීමට බලකර ඇත. මේ සඳහා දොස් පැවරිය යුත්තේ වෙන කිසිවෙකුට නොව ඔහුටම ය. වෙනත් ජාතීන් ඉදිරියට ගියත් අපි බොහෝ පසුපසින් සිටිමු. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික වේශයෙන් අපි බලවත් සතුරන් ඉදිරියේ සහ විශ්වාසවන්ත මිතුරන්ගෙන් ඈත් වී සිටිමු. අපගේ අතීතය රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මෙවලමක් ලෙස භාවිතා කිරීමට අප අසමත් වීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ: එය විශාල අසාර්ථකත්වයක රෝග ලක්ෂණයකි, එය අප සියල්ලන්ම දැනුවත් ය. රටක් සහ ජනතාවක් වශයෙන් අපි පැහැදිලිවම මීට වඩා දෙයක් කළ යුතුයි”.

ලේඛකයා factum ආයතනයේ ජාත්‍යන්තර කටයුතු පිළිබඳ ප්‍රධාන විශ්ලේෂකවරයාය. ඔහු සම්බන්ධ කරගැනීටනම්

[email protected]

Factum යනු ශ්‍රී ලංකාව හා ආසියාවේ ජාත්‍යන්තර සබඳතා විශ්ලේෂණයන්, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සහයෝගීතාව සහ උපාය මර්ගික සන්නිවේදනයන් පිළිබඳ ශ්‍රී ලංකාව පදනම් කරගත් චින්තනයකි.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

spot_img

Latest articles

Back
Free WhatsApp News
Free Viber News
Messenger
Email
error: Content is protected !!